Als ritme ademt: Kodo en de kracht van samen leven, spelen en verbinden
- Marjan Vandenbulcke
- 7 mrt
- 4 minuten om te lezen
Op woensdagavond 4 maart trokken we met een grote groep leden van Kono Yo Taiko naar het Concertgebouw Brugge. Al dagen vooraf hing er een voelbare spanning in de lucht: eindelijk zouden we Kodo opnieuw live aan het werk zien.
Nog voor we de zaal binnenstapten, voelde deze uitstap als méér dan zomaar een concertbezoek. Het was een gedeelde ervaring, een moment waarop onze taiko‑community samenkwam rond alles wat ons drijft: plezier, traditie en de kracht van samen spelen.
Dit werd geen klassiek concertverslag, maar een terugblik op een ervaring die bleef nazinderen. Om echt te begrijpen waarom deze avond zo diep resoneerde, loont het de moeite om even stil te staan bij wie Kodo is.
Wie is Kodo eigenlijk?
Kodo is geen taikogroep in de klassieke zin van het woord. Het is een collectief. Sinds de oprichting in 1981 heeft het ensemble zijn thuisbasis op Sado‑eiland in Japan, van waaruit het al decennialang de wereld rondreist met de One Earth Tour.
De naam “Kodo” heeft een dubbele betekenis: “hartslag” en “kinderen van de drum”. Beide verwijzen naar taiko als iets fundamenteels, iets dat leeft en verbindt.
Wat Kodo onderscheidt, is de nadruk op het geheel. Er zijn geen solisten die eruit springen, geen individuele ego’s op de voorgrond. De groep bestaat uit spelers van verschillende leeftijden en achtergronden, maar op het podium verdwijnt dat verschil.
Hun repertoire vertrekt vanuit traditionele Japanse ritmes, maar wordt voortdurend aangevuld met nieuwe composities, geschreven door hedendaagse componisten én door de leden zelf. Traditie en vernieuwing versterken elkaar.
Precies dat voel je wanneer Kodo op het podium staat: dit is geen vastgelegde vorm, maar een levende praktijk.
Leven als Kodo‑lid: trainen, werken, samenleven
Wie Kodo op het podium ziet, merkt meteen dat hier meer gebeurt dan louter musiceren. Die intensiteit vindt haar oorsprong in het dagelijkse leven van de leden. Kodo-spelers wonen, trainen en werken grotendeels samen in Kodo Village op Sado‑eiland. Daar is taiko geen losstaande activiteit, maar onderdeel van het dagelijkse leven. Repetities, fysieke training en artistieke ontwikkeling lopen er naadloos in elkaar over.
Het samenleven speelt een cruciale rol. Door samen te trainen, te werken en te eten ontstaat een diepe onderlinge afstemming. Die zie je later terug op het podium: in de timing, in de stiltes, ... Wat klinkt als één geheel, is ook één geheel.
Kodo balanceert voortdurend tussen structuur en vrijheid. Net dat spanningsveld houdt het ensemble levend.
Hoe word je Kodo‑lid?
Lid worden van Kodo is geen auditie die je even aflegt. Het is een lang en intens traject dat vertrekt vanuit de bereidheid om te leren, te leven en je volledig onder te dompelen in de praktijk van taiko.
De opleiding duurt twee jaar en focust niet alleen op muzikale vaardigheden, maar op een brede ontwikkeling van lichaam en geest. Tijdens die periode leven de deelnemers samen en maken ze kennis met traditionele Japanse cultuur, fysieke training, taiko, zang, beweging en dagelijkse arbeid. Na afloop wordt slechts een deel van de deelnemers uitgenodigd om door te stromen als junior member van het ensemble. In die fase trainen en performen zij gedurende een proefjaar met Kodo. Pas daarna volgt een laatste selectie, waarna iemand volwaardig lid wordt van het ensemble.
Kodo gaat niet alleen op zoek gaat naar louter technische virtuositeit. Even cruciaal zijn houding, leerbereidheid en het vermogen om samen te functioneren binnen een collectief. Wie deel wil uitmaken van Kodo, moet bereid zijn zichzelf voortdurend in relatie tot de groep te plaatsen.
Wat ons misschien nog het meest bijbleef, was dat al die discipline en intensiteit niet leidt tot afstand, maar net tot verbondenheid. Dat werd voor ons onverwacht tastbaar in een klein moment, los van het podium, los van de grote drums.
Een klein gebaar, met grote betekenis
Eén van onze leden verbleef in hetzelfde hotel als Kodo. Met het enthousiasme van de avond nog vers in het lichaam, vond zij de moed om hen aan te spreken. Ze vertelde wie we zijn, over Kono Yo Taiko, over Ingrid Otten, en over hoe bijzonder deze ontmoeting met Kodo voor ons was geweest. En ze stelde een eenvoudige vraag: of ze misschien een verjaardagswens wilden overbrengen voor Ingrid.
Wat volgde, was even klein als groots. Zonder aarzeling namen drie Kodo‑leden de tijd om hun wensen op camera vast te leggen. Geen officiële setting, geen voorbereiding — gewoon een oprecht moment.
Dat kleine gebaar gaf woorden aan wat we intuïtief al voelden. Het maakte duidelijk dat wat Kodo op het podium brengt, niet losstaat van wie ze zijn naast het podium.
Met die gedachte keerden we in ons hoofd terug naar de avond zelf, naar wat zich in de concertzaal had afgespeeld. Want uiteindelijk was het daar, tijdens Luminance in Brugge, dat al deze lagen samenkwamen.
Luminance in Brugge
Tijdens Luminance werd al snel duidelijk dat Kodo niet inzet op effect om het effect. Wat op het podium gebeurde, was precies, doordacht en gedragen door een sterke interne samenhang. De voorstelling bewoog voortdurend tussen ingetogenheid en kracht, met stiltes die even belangrijk waren als klank.
Met de productielegde Kodo extra nadruk op contrast: licht en donker, kracht en stilte, individu en collectief. Die spanningsvelden vormen de kern van hun artistieke identiteit.
Wat vooral opviel, was de collectieve timing. Slagen vielen niet alleen samen, ze leken samen te ontstaan.
De fysieke intensiteit was groot, maar altijd functioneel. Houdingen, bewegingen en bachi‑techniek stonden volledig ten dienste van het spel. Niets was overbodig. Muzikaal balanceerde Luminance tussen vertrouwd en vernieuwend, met respect voor traditie én ruimte voor nieuwe vormen.
Wat we die avond zagen, bleef niet in de concertzaal achter. De manier waarop Kodo samen speelde, werkte door — ook bij ons. Dat werd bijna vanzelf duidelijk toen één van onze taiko‑leden na afloop achter de piano ging zitten en Happy Birthday begon te spelen. Het gebeurde gewoon. Binnen de kortste keren zong iedereen mee. Het moment zette iets in beweging. In rijen, ritmisch klappend en stampend met de voeten, trok de groep naar buiten. Het ontstond vanzelf en werkte aanstekelijk. Iedereen werd meegezogen.
Zo werd duidelijk dat deze avond meer had losgemaakt dan applaus alleen. Wat op het podium begon, vond zijn weg verder — in ons, en tussen ons.
Opmerkingen